Domingo, 17 de xuño. As rúas baleiras, os bares cheos. Este domingo é un día deses que non remata ata mañá pola mañá. Ben entrada a madrugada, cando os últimos clientes se marchen, mirará o hostaleiro á caixa rexistradora, e logo á súa muller, e nesa mirada diralle que si, que a tele de plasma de todas aquelas polgadas foi definitivamente unha inversión, non un capricho.

Pero agora aínda non. Pasan das 10 e media da noite, e no cacharro de plasma un futbolista vestido de branco está saltando por enriba de dous de vermello, está cabeceando o balón, está marcando un gol. Gol! Non sei como foi onde vivides. A min pilloume en Santiago, camiñando pola zona vella. Por un momento, as casas de pedra foron un equipo de son Dolby Surround™, con voces saíndo por portas e fiestras.

Un cabezazo que vale unha Liga. Que vale para que moitos traballadores entren este luns cun sorriso de orella a orella ó choio, aínda que este siga sendo tan precario coma o luns pasado. Incluso para chinchar un pouco ó xefe se resulta que é barcelonista (fútbol e baloncesto, que tentación), porque, na súa infinita sabedoría, Diarra deu o cabezazo que a todos nos gustaría dar.

Xa nos gustaría pegar nós un trallazo contundente que nos dea a Liga, que faga que nos decidamos a reclamar un traballo digno, a rematar os estudos que tan mal se nos daban, a falarlle a aquela moza que…, en fin, a colaborar con ese proxecto solidario do que temos tan boa opinión, pero para o que nunca hai tempo nin cartos.

O grande de ser madrilista é que todas estas cousas non tes porque facelas ti mesmo. Os xogadores brancos cobran grandes soldos, pero non por darlle patadas a unha bola chea de aire, como podedes supoñer (iso sería ben estúpido). Cobran por proporcionarlle a millóns de persoas unha ilusión de felicidade, de sentirse realizado persoalmente, talmente coma se levaran a cabo todo o que dixemos antes, pero sen moverse do sofá.

O prantexamento é perfecto, o resultado igual nos dous casos, non hai dúbidas. Só moi no fondo, algo que nos desacouga… Por que tivo que ser Diarra e non Robinho?