Hai días nos que é moi difícil botarlle unha ollada ás seccións de Internacional. Días nos que o mundo semella poñerse dacordo para encher os titulares de novas sanguentas, como se en determinados lugares a paz non puidese ter lugar.

Pero tamén parece que dende hai unhas décadas os nomes son sempre os mesmos e que os problemas e conflitos noutras partes do globo son inexistentes. Entón prodúcense paradoxas como que o plan para Darfur, lugar no que en catro anos morreron 200.000 persoas, ocupe tanto espazo en televisión como o reloxo perdido de Bush.

Si, o mundo é moi amplo e é imposible falar de tódalas guerras tódolos días pero ¿por que subliñar sempre as mesmas áreas? Sen dúbida os intereses económicos (o petróleo) e os países implicados (normalmente EEUU) teñen moito que ver nesta situación. É un tema vello, seino, pero non por iso deixa de ser destacable porque os xornalistas xogamos un papel esencial neste asunto.

E as novas non van máis aló das cifras de mortos e edificios derrubados, as imaxes non van máis aló de homes que berran verbas que non comprendemos e nenos arrodeados de insectos. Faltan crónicas e background que axuden ós espectadores/internautas a distinguir un conflito doutro, a ver que detrás dos números que se acumulan día tras día hai unha historia diferente.

Pero as retinas están xa asulagadas de declaracións e vídeos cortados polo mesmo patrón. Vivimos nunha permanente sensación de déjà vu. Cortiniña e cambio de sección. Sempre quedará o desfile de moda para “desconectar”.