Fin de festa
Remata o cumio do G8, e todos semellan felices. Disque conseguiron pórse de acordo en case tódolos temas que trataron. Non era difícil. Ó cabo era só unha reunión entre amigos, sen presión, que aquí non se decide a vida ou morte ningún acordo marco.
O primeiro que nos demostraron os líderes mundiais é que os Monty Python nunca se foron, senón que atoparon un retiro dourado como redactores de discursos políticos. Senon non se explica a gran aportación do G8 ó medio ambiente: unha resolución que recoñece que o mundo se está indo ó tacho, que é necesario que os que mandan se poñan as pilas e reduzan as emisións atmosféricas nun 50% de aquí ó ano…
-ei, cala, que “os que mandan” somos nós!
-boh, tranquilo, emprazámolos a dentro de moitos anos, e as explicacións terá que dalas á xeración LOGSE.
-Pero teñen que ser moitos, moitos, ti mira o que pasou con Kioto, que inda nos ha de pillar o touro.
…ó ano 2050, diciamos.
Resumindo: nai Terra, recoñecemos que nos pasamos moito contigo, pero de baixarte da cruz, ná de ná.
O malo destas reunións tan ‘de postureo’ é que ó final, nin os grandes dramas son certos. Os Estados Unidos e Rusia obsequiáronos cun ‘revival’ invertido da crise dos mísiles que parecía de verdade, pero que rematou con grandes promesas de amizade e desexos de compartir os xoguetes de destrucción masiva. E como é de mala educación deixar os torpedos apuntando cara o teu novo mellor amigo, dirixímolos cara o Sur, que os países ’subdesenvolvidos’ comezan a acumular moita mala uva. Con iso, e con outra promesa das nosas de 60.000 millóns de dólares, malo será que non aguante a cousa…-ata 2050 polo menos, jejeje.
Pero non todos os países ‘pobres’ son iguais para os 7 magníficos máis Rusia. Algúns teñen a posibilidade de codearse cos grandes. Como é o caso do grupo que forman, México, India, China, Sudáfrica e Brasil. A obriga do G8 para con estes estados en rápido desenvolvemento industrial é evitar a toda costa que se desenvolvan demasiado, e unha marcaxe estreita para estar ó tanto do que traman. E se o conseguen, mellor convertelos en uns dos nosos, comezando polo nome, o novo G5.
Ó final, todos contentos. Quizais os miles de manifestantes que tentaban achegarse ó balneario de Heiligendamm non estean de todo satisfeitos, ó mellor non lles chega con ser só portada da prensa polos ladrillazos á policía, igual a maioría deles estaba alí para algo máis que para armar bulla. Évos o que hai. A nosa función non é preguntarnos esas cousas, senon seriamos sociólogos ou filósofos, pero non o que somos. Políticos de primeira.
Sofia Rain