Baltasar Porcel non é un autor tremendamente coñecido alén dos Països Cataláns, pero vén de gañar o 39º Premi d’Honor de les Lletres Catalanes. Un mallorquín de 70 anos, que se define como catalanista a pesar dos problemas que na súa vida iso lle poida ter acarreado, que acaba de superar un cancro.
O Premi d’Honor recoñece, con 30.000 euros, a traxectoria literaria ou científica de quen o recibe, pero sobre todo é unha homenaxe -en vida- á importancia e exemplaridade da súa labor intelectual e á súa contribución notable e continuada á vida cultural dos Països Catalans.
Son partidaria de que as homenaxes se fagan en vida. A gran diferencia entre as Lletres e as Letras está no pasamento. Supoño que tamén haberá algo de cultural, a morte é algo intrínseco no patrimonio galego, ese jalo de misticismo, a néboa que nos envolve.
Moitos dos escritores galegos foron ao cadaleito despois de pasar unha vida afogados en penurias económicas, un recoñecemento que chegaba tarde non só no eido económico senón tamén no persoal.
O malo das homenaxes é que adoitan chegar cando un xa está morto, o peor do das Letras Galegas é que tes que estar morto para recibila. É dicir, que tras unha vida loitando por defender unha cultura e unha lingua na que cres, coas túas penurias que iso conleva, serán os teus herdeiros os que gozarán das rendas que se derivan dos dereitos de autor que xeran os libros que se venden á conta túa.
Porcel, como os outros 39 escritores que xa o recibiron o Premi d’Honor, recibirá o premio EL, que para iso o traballou, será el quen o goce, e será el quen morra sabendo que os Països Catalans lle están agradecidos polo que fixo pola lingua e pola cultura.
María Mariño tivo que agardar a levar máis de 10 anos morta, criterio indispensable para o candidato ás Letras Galegas, para que Galicia lle agradecese o que fixo pola súa literatura e pola súa lingua.