O 48% dos galegos afirma “chegar con dificultade a fin de mes”. O 10% das familias viven por debaixo do limiar da pobreza. As vivendas hipotecadas aumentaron case un 5% dende o 2002. “Así son as cousas e así as contamos”, ou máis ben así o conta o Instituto Galego de Estatística, ó falar das condicións de vida dos galegos. Semella que a economía segue a xogar na nosa contra e que os cartos esvaen cada ano con máis facilidade dos nosos petos.

Pero fuxamos do típico fatalismo da terra: os ingresos mensuais medios por fogar aumentaron. Ben, algo é algo. Entón ollas os datos e ves que as diferenzas entre a Galicia Atlántica e a interior seguen medrando, a primeira máis rica e con poboación máis nova. A segunda con menos ingresos e un grave envellecemento dos seus habitantes.

Os datos non son novos, continúan unha tendencia que levamos escoitando dende hai anos. Hei de recoñecer que, con tantas estatísticas, unha acaba por acostumarse… mais é imposible quedar indiferente ante porcentaxes como as que din que o 15% dos fogares ourensáns viven na pobreza, sen preguntarme que é o que está a acontecer.

¿Onde queda o crecemento da economía galega?¿U-las iniciativas que intenten poñer un freo á situación? Galicia ten potencial, isto podémolo comprobar día a día, observando as múltiples iniciativas que xorden en tódolos ámbitos. O problema atópase logo no reparto deses beneficios e na súa inversión en políticas sociais. As promesas dos políticos quedan moi ben para as eleccións pero as condicións de vida dos galegos seguen sendo máis graves cada ano que pasa.

A este ritmo voltaremos á tradición de herdar a casa familiar, pasando de xeración en xeración. Xa podo ver un diálogo futurista:

-Si, a miña familia leva neste piso dende os anos vinte do século XXI…