Como case calquera cousa ameazada, deteriorada, minorizada ou en perigo, o Medio Ambiente tamén ten o seu día, por mandato das Nacións Unidas. Foi onte, 5 de xuño, aínda que pasou bastante desapercibido. Na maioría dos xornais houbo que relegar as reportaxes de neveira sobre o cambio climático a un segundo posto, desprazadas pola noticia a toda páxina do anuncio de ETA de romper o cesamento de fogo.

Durante este último ano semella que todo o que cheire a medio ambiente leva por forza aparellado que hai que falar do cambio climático. Por primeira vez parece que case toda a sociedade se puxo de acordo para recoñecer que o clima cambia e arrequece, e que o máis probable é que o ser humano estea a acentuar bastante ese proceso. Os gobernos abren os ollos ás enerxías limpas e proliferan os plans e os protocolos. Por primeira vez dinnos que se cadra podemos facer algo para frear o quentamento global, e que pode ser aínda máis rentable que non facer nada. Segundo o terceiro informe do panel intergubernamental sobre o Cambio Climático (IPCC) manter o actual nivel de concentración de CO2 custará case o 0′3% do PIB mundial, pero reducindo as emisións á metade, esa cifra baixaría ata ó 0′12%.

Con todo, as perspectivas son máis ben escuras. Se James Lovelock ten razón, a sociedade acordou tarde. Se continuamos emporcando a atmósfera de CO2 o planeta seguirá a quecer. Se paramos, non servirá de nada, porque xa a Terra tomou as decisións por nós. As zonas agora árticas serán as únicas habitables dentro duns poucos anos, onde só unha mínima parte dos cidadáns poderán sobrevivir, se resisten guerras e éxodos masivos.

Pero para o cidadán de a pé o convencemento de poder facer algo é difícil de manter. Pídennos compromiso ecolóxico. E nós reciclamos, si, pero preguntámonos de qué serve a nosa ducia de botellas no iglú verde se no traballo moreas de papel acaban cada día no colector de residuos orgánicos. Estiramos o peto e mercamos lámpadas de baixo consumo; pero cada nadal vemos que todas as luces das rúas consomen máis e máis electricidade, que encima tamén pagamos dos nosos petos. Lemos a letra pequena dos estudos e enterámonos de canto contamina a industria, e de os Estados Unidos seguen sen querer comprometerse a reducir a contaminación.

O máis probable é que suspiremos mentres arrancamos o coche para ir ao traballo, pensando que cun pouco de sorte dentro de 50 anos a nosa aldea será unha paradisíaca illa na que podermos xubilarnos e vivir como ermitaños.